Zapraszamy na stronę gdzie można wysłuchać poniższego tekstu jako nagrania (podkastu).
Zawiera ona także nagrania w których przedstawiamy pozostałe cechy temperamentu:
https://www.malzenstwoniemaldoskonale.pl/podkasty/

Dzień dobry. Witamy Państwa ciepło i serdecznie. Przy mikrofonie Marta i Dominik Hudzikowie.

Dzisiaj trzeci odcinek serii o temperamencie. Rozmawiać będziemy o aktywności.

O to będzie o większości ludzi, bo przecież prawie każdy prowadzi aktywny tryb życia – oprócz chodzenia do pracy uprawianie sportu, spotkania z przyjaciółmi, zwykłe kręcenie się po domu

Rzeczywiście słowo aktywność nasuwa takie skojarzenie, jednak  dla potrzeb określenia temperamentu „aktywny tryb życia”nie jest tym samym co aktywność.

Zatem czym jest – aktywność jako cecha temperamentu oznacza dyspozycję do działania bez dodatkowych impulsów. Czyli jeżeli wykonuje pracę bo tak polecił mi przełożony lub uczę się bo za dwa dni egzamin – wówczas mamy do czynienia z aktywnością pozorną często mylona z prawdziwą. Aktywność pozorna,  może mieć dużą intensywność, – również podejmuje szereg czynności, ale czyni to z powodu impulsu zewnętrznego – jak już mówiłam z powodu polecenia przełożonego, czy z powodu konieczności życiowej albo impulsu wewnętrznego – gdy coś mnie zaangażowało emocjonalnie. 

Może czas przypomnieć co rozumiemy przez temperament

Jest to zespół cech osobowości, uwarunkowanych genetycznie, które charakteryzują człowieka – jego wrażliwość na  bodźce zewnętrzne, szybkość reakcji, impulsywność, sposób zewnętrznego wyrażania uczuć i zachowania się.

Nie są przypisane do płci.

Nie są dobre ani złe. Stawiają przed nami wyzwania i zagrożenia.

Można i trzeba nad nimi pracować.

Aktywność

Aktywność jest dyspozycją do spontanicznego działania mimo przeszkód, które wobec pojawiającej się przeszkody wzmaga swe działania w zamierzonym kierunku. Aktywni lubią pracować, zabierają się do pracy chętnie i energicznie, a po wyczerpującym wysiłku regenerują się bardzo szybko i są gotowi do podjęcia kolejnych zadań. Na pierwszym miejscu stawiają prace obowiązkowe, nawet jeśli ich nie lubią. Nie odwlekają załatwiania spraw, szybko podejmują decyzję. 

Osoba aktywna w znaczeniu cech temperamentu lubi pracować, nawet podczas wolnych chwil jest zajęta, a największą karą byłaby niemożność działania.

Aktywność jest istotną siłą psychiczną, ale jak każda cecha tem może wywierać na nas WPŁYW DODATNI – przez to, że pobudza siły człowieka do działania,  rozwija twórczość, dążenia do poszukiwań, ułatwia szybką decyzję, charakteryzuje ją upór, konsekwencja,

WPŁYW UJEMNY  polegający na wysokiej niezależności, aż do nieliczenia się z innymi, sprzyja pożądaniu sukcesów i zaszczytów. Asoba taka zbytnio zwraca się na zewnątrz, co może łączyć się z zaniedbaniem życia wewnętrznego.

Przeciwieństwem aktywności jest nieAktywność.

Człowiek nieaktywny też może wiele dokonać, ale odczuwa pewien rodzaj wewnętrznego oporu, który może nawet paraliżować jego działania. 

Trudno mu się zabrać do pracy. Poza ulubionymi dziedzinami nie lubi pracy. Uskarża się na nią, odwleka jej podjęcie, ma dużą potrzebę czynności przygotowawczych. Szybciej się męczy i potrzebuje więcej czasu na odpoczynek niż osoba aktywna.

WPŁYW DODATNI – nieaktywność choć może stanowić pewną trudność w rozwoju osobowości, jest jednak czynnikiem sprzyjającym życiu wewnętrznemu oraz ułatwia psychologiczne i estetyczne wyczucie, dyspozycje do medytacji, zrozumienia sensu i celu działania. 

WPŁYW UJEMNY –  ryzyko lenistwa

Kilka dni temu Marta i inne trzy osoby rozmawiali o trudnej sytuacji. Został poddany pomysł, żeby zawiadomić dzielnicowego i zapobiec na przyszłość podobnym sytuacjom. Wszyscy przyznali rację, byli zgodni, że to dobre rozwiązanie, ale nikt nie sięgnął po telefon. Osoba aktywna od razu zapytałaby jaki jest numer lub go odszukać i wykonała telefon do dzielnicowego.

Pamiętam jak na jednym ze spotkań naszej paczki, koleżanka powiedziała, że dotarło do niej, że jest nie aktywna. Pamiętam ciszę jaka zapadła. Generalnie nieaktywny kojarzy się nam z negatywną cechą, może nawet rozumianą jako lenistwo. Ona się zorientowała i powiedziała nam, że widzi zalety swojego temperamentu. Jej mąż jest skrajnie aktywny i już dawno rozsadziłby albo zamęczył rodzinę. On każdą niedzielę chcę spędzić aktywnie, gdzieś na rowerach, na wyjeździe. W tgodniu cały czas pracuje, najpierw w pracy,później wokół domu. Mieli sporo długich i trudnych rozmów. Zrozumienie różnic w temperamencie pomogło im ustalić, że na przemian będą jedną niedzielę spędzać aktywnie, a drugą przed domem na kocykach, grając w gry planszowe i słuchając co dzieci mają do powiedzenia. Doświadczają, że wprowadza to równowagę do ich relacji i jest  korzystne.

W skrócie – po czym odróżnić czy jesteśmy aktywni czy nie.

Dla mnie dwie główne cechy pomagające odróżnić aktywność jako wewnętrzną siłę psychiczną od aktywności pozornej to  1. aktywny gdy doświadcza przeszkód, przeciwności jeszcze wzmaga swe działania, nieaktywny odstępuje od nich 2. nieAktwny zanim przystąpi do pracy, zwłaszcza gdy jej nie lubi, odczuwa opór, który hamuje podjęcie działania.

Aktywność w połączeniu z emocjonalnością

Pamiętacie Państwo przy omawianiu emocjonalności mówiliśmy o tym, że emocjonalność jest siłą wewnętrzną, która inspiruje do działania. Jeżeli osobaęemocjonalna jest aktywna, wówczas ta inspiracja emocjonalna przekształca sie w dążenia. Jeśli osoba emocjonalna jest nieaktywna, ze względu na brak podjętego wytrwałego działania, ta inspiracja pozostaje jedynie wrażeniem. Tak owstaje tzw. słomiany zapał.

Oczywiście – tu wyłania się zadanie w pracy nad sobą – mogę podejmować świadomą pracę nad wytrwałością i przekuwać inspirację i zapał w konkretne dążenia. Warto wiedzieć o sobie w jakim obszarze ta praca powinna zostać podjęta.

Ja długo nie mogłam zgodzić się z tym, że ta aktywność we mnie jest poniżej przeciętnej – aha, bo mówiąc o osobach nieaktywnych nie mamy na myśli, że te osoby w ogóle nie są aktywne, ale że ich poziom aktywności w sensie wrodzonej predyspozycji, jest niższy niż u tych, których nazywamy aktywnymi. Przekonałam się dopiero, gdy prowadząc własną działalność gospodarczą, zauważyłam, że napotykając trudności raczej jestem skłonna się wycofywać, niż wzmagać działania z determinacją  

Właściwie to można się załamać, chce coś robić a tu opór we mnie.

Cechy temperamentu nie determinują naszego życia, pewne zachowania i postawy można w sobie wypracować, mimo braku wrodzonego mechanizmu. Można pobudzić w sobie pożądane cechy. Jeśli np. stawiamy sobie cele i mądrze zarządzamy sobą w dążeniu do tych celów, wówczas wypracowujemy w sobie mechanizmy pomocne w osiąganiu i poczuciu sprawstwa, co z kolei motywuje nas w kolejnych działaniach. 

może być tak, że po pewnym czasie pracy nad sobą nie da się odróżnić czy jestem aktywna czy nie z temperamentu, a to dzięki neuroplasyczności naszego mózgu, który możemy kształtować. To jednak temat na inny odcinek.